Transnationale repressie in het hart van Den Haag: Oeigoerse activist mishandeld en met de dood bedreigd in het Stadhuis
Op 14 februari 2026 was ik het slachtoffer van een gewelddadige aanval in het Stadhuis van Den Haag tijdens de viering van het Chinees Nieuwjaar. Dit incident is een duidelijk voorbeeld van transnationale repressie op Nederlandse bodem – een geplande aanval die tot doel had een vreedzame stem het zwijgen op te leggen door middel van fysieke en psychologische terreur.
Calculatie en tactische intimidatie
Terwijl ik mijn protestbord vasthield, werd ik omsingeld door Chinese beveiligers (in ”Bao An“ uniformen). Ze drukten me tegen de grond en pasten een klemgreep toe op mijn nek, waardoor mijn ademhaling werd afgesneden. Terwijl ik vastgehouden werd, duwde een functionaris zijn gezicht tegen het mijne en fluisterde in het Chinees:
“Nǐ yīnggāi qù jìzhōngyíng. Nǐ yīnggāi sǐ. Wǒ yào shā sǐ nǐ!”
(“Jij hoort thuis in de concentratiekampen. Jij verdient het om te sterven. Ik ga je vermoorden!”)
De keuze om deze dreigementen in het Chinees te fluisteren was een bewuste, berekende tactiek. Door geen Nederlands of Engels te spreken, zorgde de functionaris ervoor dat de aanwezige Nederlandse beveiligers en het publiek onwetend bleven van de criminele aard van zijn woorden. Hierdoor kon hij mij maximaal psychologisch terroriseren, terwijl hij voor de omstanders de schijn van ”ordehandhaving“ ophield. Het was een opzettelijke poging om mij te isoleren te midden van een menigte getuigen.
Tijdens deze aanval werd mijn rechterbeen met brute kracht verdraaid. Tot op de dag van vandaag lijd ik aan hevige pijn en heb ik grote moeite met lopen.
Het trauma van een overlevende in een vrij land
Op dat moment voelde ik me niet in het democratische Nederland – het eerste land in Europa dat de Oeigoerse genocide erkende. In plaats daarvan voelde ik me terug in het bezette Oost-Turkistan, waar ik hardhandig naar een Chinees concentratiekamp werd gesleept. Deze ervaring heeft diepe psychologische wonden geslagen en bewijst dat zelfs in het hart van Europa de lange arm van de CCP ons met geweld probeert te bereiken.
Officiële aangifte en bewijsvoering
Onmiddellijk na de aanval heb ik contact opgenomen met de Landelijke Politie. Mijn aangifte is officieel opgenomen en ik ben geïnformeerd over mijn rechten als slachtoffer (Slachtofferrechten). Er is reeds een vervolgafspraak met de politie gepland om deze transnationale misdaad in detail te bespreken.
Ik zal er bij de politie en mijn advocaat op aandringen om alle interne camerabeelden van het Stadhuis veilig te stellen en te analyseren. Deze beelden zullen onweerlegbaar bewijs leveren van de mishandeling: hoe ik aan mijn ledematen werd opgetild, hoe mijn been werd verdraaid, en de momenten waarop ik werd vastgehouden terwijl de dreigementen werden geuit. Ik eis dat deze beelden worden gebruikt om deze aan de CCP-gelieerde daders voor de rechter te brengen.
Medische en psychologische nazorg
Ik sta momenteel onder behandeling van mijn huisarts om de fysieke verwondingen aan mijn been, nek en borst te documenteren. Ook evalueren we de psychologische impact, aangezien deze aanval diepe trauma’s heeft getriggerd die verbonden zijn aan de Oeigoerse genocide.
Mijn vader is doodgemarteld in een Chinees kamp. Deze aanvallers zeiden dat ik daar ook thuishoorde. Mijn lichaam is gewond, maar mijn geest is niet gebroken. Als we zelfs in de ”Stad van Vrede en Recht“ niet veilig zijn, waar dan wel?
Abdurehim Gheni Uyghur
Noot:
De bekende Nederlandse krant AD (Algemeen Dagblad) heeft mij onlangs ook geïnterviewd over dit onderwerp. Het volledige artikel van het interview kunt u via de onderstaande link lezen:
Lees hier het interview op AD.nl
Live video en foto’s gerelateerd aan dit artikel
https://x.com/AbdurehimGheni/status/2022745892009156882?s=20
Comments
Post a Comment